ठूला ठूला आँखा
धोक्राजस्ता कहिल्यै नभरिने भुँडी भएका
झण्डै झण्डै धार्नी पुग्न खोजेका भ्यागुत्ताका
खुट्टा तानातानको खेल हेर्दै, र
कम तौलका साना भ्यागुत्ताहरुका
कर्कश स्वरका भजन सुन्दै
पोखरी छेउको डिलमा बसेर
केही आसालाग्दा मानिसहरु
आपसमा गफ गरिरहेको सुन्छु –
यौटा भन्छः
सुनकै कुर्सिमा राखे पनि
भ्यागुत्तो उही फोहर पोखरीमै
फाल हाल्न हतारिन्छ, र
यी भ्यागुत्ताहरु सँधै समुद्रको उपहास गर्ने गर्छन् ।
दोश्रो भन्छः
भ्यागुत्तो त्यस्तो प्राणी हो
जो साँढेजस्तो बन्ने ईच्छा गर्छ, र
शरीर पट्ट फुट्ने गरी मोटाउने चाहना राख्छ,
विचरा
सधैँ दलदलमै रमाउन चाहन्छ ।
तेश्रोले पनि थप्योः
भ्यागुत्तो
आफ्नै कर्कश आवाजमा
आफैं मन्त्रमुग्ध हुन्छ, र
झन् झन् ठूलो आवाज निकालेर
ट्वार ट्वार गर्दै
दार्शनिक पारामा सोच्ने गर्छ विचरा –
ठूलो पोखरीमा आफू सानो भएर बाँच्नु पनि के बाँच्नु
सानो पोखरीमा आफू ठूलो भएर बाँच्नुको मजै अर्को हुन्छ …
उता पोखरीबाट
एकनाश
ट्वार ट्वार आवाज आइरहेकै छ
उता पोखरीभित्र
खुट्टा तानातानको खेल चलि नै रहेको छ
यी केही आसा लाग्दा देखिएका मानिसहरु
फिस्स हाँसेर बाटो लाग्छन्
को थिए
खै कता गए तिनीहरु …
एक बेरोजगार युवा म
निद्राबाट बिउँझिए सरी
झसङ्ग भएर वरिपरि हेरें
औंसीको रातजस्तो अध्याँरोले छोपिसकेको रहेछ
हरेक साँझपछि एकाएक
म सामु तेर्सिने प्रश्न –
अहिले मेरो सामु
फेरी ठिङ्ग उभिएको छ
रात कहाँ, कसरी र किन विताउने ?
अन्धकारभित्र हराउँदै
फेरी भोलिको उज्यालोको प्रतीक्षा गर्दै
भ्यागुत्ताका
कर्कश आवाजहरुमा
संगीतको मीठास खोज्न बाध्य
भ्यागुत्ताका
एकले अर्कोलाई पछार्ने खेलभित्र
आफ्नो सुरक्षित भविष्यको कल्पना गर्न विवश
एक बेरोजगार युवा म
मलाई मेरै प्रश्नले सताउन थाल्छ-
रात कहाँ, कसरी र किन विताउने ?
खुट्टा तानातानको खेललाई हौस्याउँदै
पोखरीभित्रबाट
कर्कश स्वरमा वेजोडले गाईरहेको भजनका शव्दहरु
मेरो कानमा ठोक्किरहेका छन् –
झण्डै झण्डै धार्नी पुगेका
एक अर्कालाई पालैपालो पछारिरहेका
हाम्रै भ्यागुत्ता महान्, हाम्रै आकास विशाल
हाम्रै दलदल महान्, हाम्रै पोखरी विशाल।
***
