गजल – मुना आत्रेय
हराउनु अनि फेरि, जिताउनु नियति हो।
एकै झल्को देख्दा मन, पराउनु नियति हो।।
मैले बन्द खाम भित्र, पठाएको थिएँ याद।
हूलाकीले अर्कै हातमा, थमाउनु नियति हो।।
कयौँ रात सपनीमा, देश बोकी हिंडेको छु।
झल्को आई यति साह्रो, दुखाउनु नियति हो।।
भोको पेट, चिसो चुल्हो, तिमीले’नि बुझेका छौ।
टाढिएर बस्न बाध्य, बनाउनु नियति हो।।
